Afrondend bezoek Gặneasa - november 2011
Ontdekken wat je passie is, gaat niet zomaar. Je moet er naar op zoek en regelmatig goed nadenken om erachter te komen wat je nu echt wilt. Ik ontdekte mijn ware passie eigenlijk bij toeval. Tijdens het lezen van de krant, stuitte ik op een artikel over het miserabele leven van veel paarden (en mensen) in Roemenië. Na een grondig vooronderzoek en ons eerste project in 2009, kwam ik erachter dat ik dit werk inspirerend en zinvol vond. Daarvoor gebeurde er genoeg in mijn leven, maar het miste een bepaalde kracht en dimensie. Een passie nastreven is niet altijd gemakkelijk. 99% van de vrijwilligers die met ons meereizen, blijven betrokken en zijn enthousiast maar een enkeling haakt af. In het begin lag ik daar wakker van maar gaandeweg heb ik geleerd dat je het niet iedereen naar de zin kunt maken. De vrijwilligers in dit verhaal hebben gezamenlijk en met bijzonder veel plezier hun taak volbracht.
In de ochtend van 16 november reist ons team naar Dortmund. Vandaag vertrekken hoefsmeden Marco Jongejan, Marc van Eck, René Pot en ondergetekende naar Boekarest voor ons project in de gemeente Gặneasa. We worden opgehaald door dierenarts Oana Radu en haar collega Alex van de huisdierenkliniek in Boekarest. De auto staat wederom op het verkeerde vliegveld maar we negeren het ongemak en stappen in de bus die ons naar het internationale vliegveld brengt. Enige tijd later rijden we eindelijk achter Alex aan op zoek naar een taverne. Na de gezellige maaltijd wordt het tijd om ons pension op te zoeken. Ik geef richting aan om links af te slaan en sta te wachten op een tegenligger die mij traag tegemoet rijdt. Ik steek over en na twee seconden staat de ‘slome auto’ met twee politieagenten naast onze bolide. Ik ben blijkbaar over een doorgetrokken streep gereden en dat is in Roemenië een doodzonde. Mijn Roemeense vrienden begaan regelmatig dezelfde zonde, zo erg kan het dan toch niet zijn? Ik probeer nog in te brengen dat ik een buitenlander ben maar dat gooit alleen maar meer olie op het vuur. Ik moet mijn mond houden anders vorderen ze zonder pardon mijn rijbewijs voor een maand. Nadat ze mijn gehele paspoort en rijbewijs hebben overgeschreven, betaal ik met tegenzin de bon. Ik krijg gelukkig wel een officieel betaalbewijs. Ik hoop dat de heren de pecunia afdragen aan de Roemeense staatskas en het niet zelf in de zak steken.
De volgende ochtend rijden we naar Cozieni. Het is koud en de mensen staan vandaag niet massaal te wachten. Hoefsmid Gheorghe Drăgoi heeft alle ijzers en materialen opgehaald bij de opslag en is de auto aan het uitpakken als de eerste paardeneigenaar zich meldt. Ramona Apostol en dierenarts Oana Radu zijn ook gearriveerd. Vijf minuten later stroomt het veld vol. Terwijl Ramona de wachtlijst maakt en Marco, Marc en René een paard bekappen, begint Oana met de eerste check-up. Na 7 bezoeken in de gemeente Gặneasa loopt alles binnen een kwartier op rolletjes. Het eerste paard van Marco heeft hele korte en misvormde hoeven en het valt niet mee om dit dier fatsoenlijk te beslaan. Later loopt het paardje veel beter weg dan dat hij aankwam. Onze Nederlandse smeden leveren telkens weer huzarenstukjes; iets om trots op te zijn! Alle paarden die vandaag staan te wachten, worden door onze jongens geholpen. Bij het laatste paard wordt het ineens donker en ik moet Marc bijschijnen met de zaklamp op mijn telefoon wanneer hij de laatste hoef afwerkt. Het koelt snel af en met de kachel op 28 ºC rijden we naar het pension om aldaar onder de hete douche te duiken.
De volgende ochtend is iedereen vroeg uit de veren en na een lekker ontbijt en vieze koffie met drab, rijden we opnieuw naar Cozieni. Het is koud maar vandaag zal de zon de dag aangenamer laten verlopen. Bij aankomst staan de eerste eigenaren met hun paard te wachten. We zien veel bekende gezichten met nieuwe paarden en de daarmee gepaard gaande problemen. Uitstekende ribben, slechte hoeven, kreupelheden en strijkwonden passeren de revue. Gelukkig constateert Oana ook veel paarden die sinds onze ‘zwarte lijst’ zijn aangekomen in gewicht en er beter uitzien. Gheorghe is niet vrolijk vandaag. Ik besluit het te laten rusten en hem morgen te vragen wat hem dwars zit.
Er staan niet alleen zielige paarden op het veld maar er zijn ook veel arme mensen aanwezig. Een van onze ‘vaste klanten’ is de oude meneer Petre en zijn vrouw. Ze schrijven zich in voor morgen. Ze hebben geen luis om dood te drukken en het paard is kreupel aan vier benen. De Europese Unie is voor deze mensen één grote ontgoocheling. Alle inwoners van de EU hebben recht op een menswaardig bestaan. Dat is een van de eisen die de Unie stelt aan de lidstaten. Hebben de Europese leiders de spelonken van Roemenië bekeken voordat ze groen licht gaven op 1 januari 2007? Vijfeneenhalf miljoen mensen (25%) leven onder de armoedegrens (bestedingspatroon van minder dan 1 dollar per dag). Deze Roemenen en zigeuners leven in hutten waar geen water, elektra, verwarming en riolering aanwezig is. Sommige mensen hebben nauwelijks kleding om aan te trekken. Menswaardig bestaan is in Roemenië van ondergeschikt belang. Zelfs in Boekarest ‘wonen’ kinderen (verslaafd aan het snuiven van verfdampen), in bittere armoede op straat. De Roemeense autoriteiten bieden geen hulp. Als ze geluk hebben kunnen ze aan hun situatie ontsnappen met de steun van westerse hulpverleners die zich het lot van deze kinderen aantrekken. Roemeense ouders laten de laatste jaren steeds vaker hun kinderen achter bij familie of vrienden om werk te zoeken in het buitenland. De ouders geloven dat ze dit moeten doen om hun kinderen een betere toekomst te kunnen geven en laten hun kinderen soms zelfs definitief achter. Eén op de tien Roemenen woont in het buitenland sinds de val van het Communisme in 1989.
De zon hangt laag aan de hemel en de verschroeide velden gloeien oranje rood op wanneer we in het avondlicht terugrijden naar ons pension. Marco en Marc eten ’s avonds Ciorba de pastae (bonenschotel) terwijl René en ik kiezen voor een pizza met kaas. Na een biertje in ons pension neemt iedereen tevreden afscheid van de dag.
Zaterdag belooft zonnig maar koud te worden. Iedereen gaat welgemoed aan het werk en heeft het prima naar zijn / haar zin. Ik vraag Gheorghe waarom hij gisteren down was. Hij vindt het moeilijk dat hij ons niet kan verstaan en heeft soms het gevoel dat we hem uitlachen. Ik verzeker hem dat de jongens tussendoor van een lolletje houden maar dat dit nooit ten koste van hem gaat. We zijn juist zeer tevreden over hem en zijn werk. Een half uur later maakt hij weer grapjes en is hij weer de oude. Oana en ik kuieren naar het toilet bij de tandarts in het dorp waar we op vrijdag en zaterdag gebruik van mogen maken. Op andere dagen hebben we een openbaar toilet tot onze beschikking. We houden het dan zo lang mogelijk op; het stinkende gat in de grond is een verzoeking. Bij terugkomst is er een hoop tumult wanneer opa en oma Petre elkaar uitschelden voor rotte vis. Iedereen bemoeit zich ermee en het is één grote chaos. Nadat Oana in niet mis te verstane woorden aangeeft dat ze het thuis moeten uitvechten, keert de rust terug.
De smeden werken de hele dag door en ontfermen zich over alle paarden. Aan het einde van de middag galoppeert een paard met eigenaar en căruţe het veld op. Hij wil geholpen worden door ons team maar alleen als wij zijn oude ijzers herplaatsen. De hoefijzers zijn voorzien van 6 cm hoge pinnen en wij weigeren vriendelijk om dit te doen. Wij kunnen als stichting niet faciliteren in slecht beslag. De eigenaar verdwijnt met dezelfde snelheid als dat hij kwam. Het is sneu voor het paard want hij zal nu door een lokale ‘smid’ slecht bekapt worden en tijdens de winter moeten voortbewegen op hoge hakken. René is niet moe te krijgen en wil na het beëindigen van de lijst nog wel meer paarden behandelen. De zon gaat echter onder en de werkdag is voorbij.
Ramona steunt naast ons project ook drie kinderen in het zigeunergedeelte van het dorp. Ze koopt kleren en schoolmateriaal voor deze kinderen die haar adoreren en de hele dag om haar heen hangen. In het Roemeense onderwijs is 22 jaar na de val van de muur nog steeds een grote tegenstelling te zien tussen de autochtone kinderen en die uit de Roma zigeuner gemeenschappen. Ondanks de hervormingen in het land en een wet die discriminatie tegen Roma verbiedt, is de diepgewortelde haat tegen zigeuners moeilijk uit te bannen. In dit project wonen de (zigeuner) paardeneigenaren en hun families aan de rand van de vijf dorpen in de gemeente Gặneasa. Ongeveer tien procent van de Roemeense bevolking behoort tot de Roma. Het grootste gedeelte van de Roma heeft nauwelijks onderwijs genoten en komt door continue achterstelling moeilijk aan het werk. Ze leven van seizoenswerk en van het verzamelen en verkopen van oud ijzer, gestolen hout uit het bos en afval. Kinderen worden regelmatig op pad gestuurd om te stelen en te bedelen. Hoe vraag je in deze omstandigheden aandacht voor de schrijnende situatie van de Roemeense paarden? Mensen gaan voor, laten mailers ons soms weten. Het één sluit het andere niet uit en ook dieren verdienen op deze wereld onze hulp en aandacht!
2011 was voor ons een veelbewogen jaar. Wij hebben, mede door gulle gevers en de vrijwilligers die belangeloos mee zijn geweest naar Roemenië, heel veel werk kunnen verrichten. Stichting Roemeense Paarden in Nood hoopt in het nieuwe jaar ook weer op hun/uw steun te mogen rekenen zodat we ons kunnen blijven inzetten voor paard en mens in Roemenië.
Voor deze reis ontvingen we gedeeltelijk gratis hoefijzers van Werkman. Medicijnen en wormkuren werden betaald door Trace Communications. De gift van Iovan en Obadean Alexandru dekte de pensionkosten. Halsters werden geschonken door hoefsmid Marc van Eck. Namens het bestuur van RPiN wil ik iedereen hiervoor hartelijk bedanken!
Van 8 t/m 12 februari 2012 zal ondergetekende aanwezig zijn in Gặneasa tijdens het eerste zelfstandige ‘optreden’ van hoefsmid Gheorghe Drăgoi. Ik zal dan tevens de burgermeesters bezoeken van de dorpen Afumaţi en Şindriliţa om de mogelijkheden te bespreken voor een volgend project. Vooraf aan een project moet er altijd overleg plaatsvinden met de lokale notabelen want zonder hun medewerking gaat elk initiatief ten onder. De dorpen liggen dicht bij Gặneasa zodat we moeiteloos in contact kunnen blijven met hoefsmid Gheorghe Drăgoi. Ook zal ik tijd vrijmaken om paardje Zorro te bezoeken ‘op stal’. Ik wil graag zien hoe het nu met het dier gaat. Euthanasie is hier nauwelijks bespreekbaar. Deze keer had de eigenaar geen tijd om ons thuis uit te nodigen omdat hij moest werken maar ik hoop dat hij mij in februari wel wil ontvangen….U kunt er in mijn volgende blog alles over lezen.
Miryam
