Pilotbezoek Oost-Roemenië - november 2011
Deze blogschrijver en de penningmeester zijn sinds 1981 een echt paar en sinds 1983 een echtpaar. Onze relatie is altijd in beweging. Op onze bewustwordingsweg volgen we allebei ons eigen pad maar we lopen regelmatig een stuk gelijk op. In de activiteiten van de één is altijd de betrokkenheid van de ander voelbaar. Zo is het voor onze stichting knokken om aan voldoende financiële middelen te komen. We discussiëren en sparren bijna wekelijks over de mogelijkheden en geven elkaar regelmatig een extra zetje om door te gaan. Deze kennis en ervaring delen we samen met de andere bestuursleden en zo bundelen we onze krachten om in te spelen op ideeën en thema’s. Op die manier hopen we uiteindelijk ‘winst’ te behalen op het vlak van efficiëntie, kwaliteitsverbetering en fondsenwerving voor onze stichting.
Op 26 oktober rijden we richting Dortmund. Vandaag start pilotproject Gặgeşti in Oost-Roemenië. Hoefsmeden Franklin de Weerdt, Jasmijn Sollart, Nick van Selm en ondergetekende gaan goedgemutst het avontuur tegemoet. We werken in dit project samen met de stichting Noi şi Voi. Deze stichting helpt jonge mensen met een verstandelijke beperking. Noi şi Voi geeft jongeren op de zorgboerderij in Gặgeşti, een zo volwaardig mogelijk bestaan. Hannah en Andrea (zie vorige blog) hebben de Roemeense boeren met hun paard uitgenodigd voor medische check-ups en hoefverzorging. Wij zijn natuurlijk benieuwd of de paardeneigenaren onze hulp gemakkelijk zullen accepteren.
De vlucht verloopt voorspoedig en op vliegveld Baneasa worden we opgehaald door Ramona van GIA. Ik vind deze keer geen bordje met mijn naam erop vermeld en de huurauto staat niet klaar. Na één telefoontje wordt duidelijk dat de auto op ons wacht op vliegveld Henri Coanda. We worden opgehaald door een busje en dwalen het grote internationale vliegveld af op zoek naar de balie van de autoverhuurder. Een uur later zijn we eindelijk op weg naar ons pension. 's Avonds eten we in de plaatselijke taverne; de eenvoudige maaltijd is lekker en vooral het toetje van Nick is voor herhaling vatbaar; vers gemaakte chocoladetaart!
De volgende dag vertrekken we vroeg want we hebben 287 km voor de boeg, in West-Europa goed te doen in 2,5 uur maar hier moeten we er toch minstens 5 uur voor uittrekken. We reizen samen met Raluca van GIA, onze Roemeense dierenarts Oana Radu en ook hoefsmid Gheorghe Drăgoi is van de partij. We toeren door heuvelachtig landschap met een bergachtig karakter. In de vlakten zien we de voor Oost-Europa kenmerkende kastanjebruine bodems en zwarte aarde. Alle begroeiing is kurkdroog en geel van kleur; de erfenis van een hete zomer. De omgeving levert prachtige beelden op van de bomen die volop in herfstkleuren staan. We zien enorme akkers met druiven. Dankzij het goede klimaat en de gunstige ligging van de wijngaarden, produceert Roemenië uitstekend ‘gegist druivensap’. Roemenië hanteert sinds een aantal jaren een door de Europese Unie erkende ‘Appellation Contrôlée’ classificatie voor kwaliteitswijnen.
Tegen de middag komen we aan en na een Hollandse lunch met boterhammen en kaas arriveren de eerste ‘klanten’. We maken kennis met de Roemeense hoefsmid Sandu, die graag deze dagen met ons wil samenwerken en zich van harte onderdompelt in onze educatievijver. We gaan aan de slag en na een middag bikkelen in de najaarszon, is de lijst afgewerkt. Hannah heeft boerenkoolstamppot met worst gemaakt en iedereen laat het zich goed smaken. Na een aantal spelletjes bulshit, duiken we allemaal in onze warme slaapzak op de koude bovenverdieping. Het is overdag 12 graden maar ’s nacht daalt de temperatuur naar -8ºC.
De volgende dag staan onze smeden om half 9 te popelen om te beginnen. Er is echter geen boer of paard te bekennen. Dit hebben we nog nooit meegemaakt. Ik rijd met Raluca naar een minisupermarkt in Murgeni en Andrea belt een aantal mensen van de wachtlijst. Binnen een uur staat het erf weer vol. De rest van de dag blijven de mensen met paard en căruţe (kar) komen. Dierenarts Oana Radu meet het gewicht, ontwormt, vijlt gebitten en behandelt wondjes van het tuig. Franklin neemt Sandu de hele dag op sleeptouw. Hij spreekt een beetje Engels en is erg geïnteresseerd in onze manier van werken. Sommige paarden zien er schraal uit maar magere exemplaren zoals we die regelmatig tegenkomen in ons andere project, blijven gelukkig achterwege. Er is hier enorm veel land en de boeren kunnen de paarden overal laten eten waarbij ze hun dier vastzetten aan een pin. We zien een paard met een ‘olifantenbeen’. Het dier is op jonge leeftijd in heet teer getrapt. Terwijl Jasmijn de hoeven van het paard bekapt en Franklin uitleg geeft aan Sandu, slaat Nick zichzelf met de hamer op zijn lip. Hij houdt zich echter goed en gaat al snel weer door met werken. Er is genoeg benen- en hoevenleed te zien. We spotten veel kreupelheden en we constateren dat negen van de tien paarden genageld zijn binnen de witte lijn en dus in het leven. Dat heeft te maken met onwetendheid en daar besteden we veel aandacht aan. De jongeren op de boerderij genieten van de aanwezigheid van ons team en alle boeren uit de omgeving. Het geeft de nodige afleiding en gezelligheid op het erf. Vandaag ben ik aan de beurt om te koken en er staat macaroni op het menu. Voor de vleeseters maak ik mici (pikante vleesrolletjes) die goed in de smaak vallen. Na een prachtige wandeling onder de sterrenhemel en een paar potjes bulshit, kruipt iedereen onder de wol.
Zaterdagmorgen is het hele veld gevuld met boeren, paarden en karren. Het staat nu al vast dat we mensen moeten gaan teleurstellen. Onze smeden beginnen vol goede moed aan de nieuwe werkdag. Even later wordt Oana geroepen. Er staat een merrie op het veld die spontaan een miskraam krijgt. De merrie heeft volgens de eigenaar giftige planten gegeten. Het vlies laat echter niet los en Oana begint zich zorgen te maken. Een half uur later valt de foetus van 3 maanden oud toch op de grond. Oana bewaart de foetus om deze later te kunnen bestuderen. De merrie wordt beslagen en direct weer aangespannen en aan het werk gezet. Het is een harde maatschappij waar weinig plaats is voor luxe of sentimenten. Jasmijn en Gheorghe bekappen het volgende paard, Franklin gaat onvermoeid door met zijn educatieprogramma en Nick slaat nog maar eens op zijn lip:). We maken mooie foto’s van zijn dikke mond en wijden ons na de nodige leut weer aan onze taak. Aan het einde van de middag is er enorm veel werk verzet. We maken foto’s van de foetus terwijl Gheorghe efficiënt de auto’s inpakt. Nadat we afscheid hebben genomen van Hannah, Andrea en de jongeren op de boerderij, reizen we terug naar Boekarest. We komen laat aan maar we kunnen gelukkig de klok een uur terugzetten. De volgende dag vliegen we naar Dortmund en vervolgen onze weg naar Klarenbeek.
In de evaluatie van de reis concluderen we dat de mogelijkheden voor de basisverzorging van een paard in de omgeving van de zorgboerderij veel beter zijn dan rondom de grote steden. Ons bestuur neigt er naar dit tot een educatieproject voor lokale hoefsmeden te maken. Op deze manier kunnen we met minder middelen toch indirect heel veel paarden helpen.
Deze reis werd volledig betaald door de heer Huib Matthes. Wij ontvingen gratis hoefijzers van Werkman en materialen voor de dierenarts van dierenkliniek de IJsselvallei. Halsters en touwen werden geschonken door particulieren. Namens het bestuur van RPiN wil ik iedereen hiervoor hartelijk bedanken!
Van 16 t/m 20 november 2011 werkt ons veterinaire team in de gemeente Găneasa ten oosten van Boekarest. Dit is voorlopig de laatste keer omdat we dit project gaan overdragen aan Gheorghe Drăgoi en Oana Radu. We houden dan uiteraard de vinger aan de pols, maar zullen wel invulling kunnen geven aan een ander deel van onze missie: met behulp van lokale mensen het paardenwelzijn verbeteren en tegelijk de kleine lokale economie stimuleren.
Miryam
