Bezoek project Boekarest - juli 2011
19 juli 2011. Het is één dag voor ons vertrek en 3de jaars leerling Rudy Kreekel eindigt zijn werkvakantie in Roemenië. Vandaag bekapt hij voor ons tien inbeslaggenomen paarden uit Fierbinţi. De eigenaar heeft een aantal paarden teruggekregen, de rest zal op korte termijn ter adoptie worden aangeboden. Nog meer dan gewoonlijk kom ik tijd tekort en hol heen en weer tussen mijn kantoor, onze dieren en mijn koffer.
Bekijk hier een fotoverslag van dit bezoek.
Op 20 juli rijden hoefsmid John Haine, hoefsmid Virginia van Rooy en ondergetekende naar vliegveld Dortmund. Vandaag start project Boekarest deel 5 met inwoners en paarden uit de dorpen Găneasa, Cozieni, Sindriliţa, Pasărea en Piteasca. Na een voorspoedige reis komen we om 18.30 uur aan op vliegveld Baneasa in Boekarest. Het ophalen van de huurauto verloopt vlot en we rijden samen met Rudy en de vrijwilligers van GIA (Group Initiative for Animals) naar hun nieuwe hondenopvangcentrum om onze spullen op te halen. We nuttigen een eenvoudige maar lekkere maaltijd in een eetcafé en vervolgen onze weg naar Afumaţi. GIA heeft voor ons een nieuw verblijfadres gevonden; we overnachten in een pension dat slechts 12 minuten verwijderd is van ons project.
De volgende dag ontbijten we buiten en maken ons klaar voor vertrek naar Cozieni. Ik vind de eerste dag altijd spannend; zou er wel iemand staan te wachten? Ook vandaag word ik niet teleurgesteld. Het veld staat vol met eigenaren, heel veel kinderen, paarden en karren. Ik heb mijn team een chaotisch eerste uur beloofd met veel geschreeuw en gedoe maar niets is minder waar. De boswachter, die in het dorp woont, heeft een lijst op volgorde van aankomst gemaakt en we kunnen na het neerzetten van de materialen direct aanvangen.
Het is 9.00 uur en de thermometer geeft 29 graden aan. Grote parasols en een zachte wind geven verkoeling aan mens en paard. Dierenarts Oana Radu (ze is sinds een maand afgestudeerd) onderzoekt, noteert de chipnummers en het gewicht en behandelt zoveel mogelijk paarden. Onze smeden timmeren er lustig op los samen met de Roemeense hoefsmid Gheorghe Drăgoi die ook is gearriveerd. Hij bekapt en beslaat zelfstandig de paarden en wordt tussendoor, daar waar nodig, gecorrigeerd door onze smeden.
Gheorghe aan het werk
Gheorghe is een positief ingestelde hoefsmid die al veel kan, leergierig is en goed werk aflevert. Hij kan nog niet de productie halen van een Nederlandse hoefsmid maar hij is wel een harde werker.
Ondertussen leggen Raluca en Delia alles klaar voor het educatiegedeelte en nodigen mensen uit voor de presentatie. Iedereen is enthousiast en de paardeneigenaren stellen veel vragen. Hieruit constateren we wel dat er nog meer onwetendheid is dan we al dachten. Later zal blijken dat ze best veel hebben opgestoken van ons verhaal.
We merken dat er steeds meer vertrouwen komt en dat men
onze tips serieus neemt.
Ondertussen meldt zich een eigenaar met een wit paardje. Het beestje heeft veel wonden van slecht passend tuig. Het bit heeft als een pijpenrager door de mond huisgehouden. Het paardje moet enorm veel pijn hebben. Oana maakt alle wonden schoon en brengt een blauwe wondspray aan. De eigenaar zal de komende twee dagen terugkomen met cal albastru (het blauwe paard) voor de wondbehandeling. We signaleren nog meer nare wonden van verkeerd tuig tijdens ons bezoek. Het wordt hoog tijd dat we ook tuigage gaan inzamelen in kleine maten.
We stellen het werktempo bij want de thermometer is gestegen naar 42 graden. We zien een aantal grote kinderen met emmers water schouwen en de paarden drenken. Wat een succes is dit voor ons: het lijkt erop alsof de herhaling van ons voorlichtingsverhaal vruchten afwerpt. Tijdens ons eerste bezoek gebeurde dit nog niet. Men dacht er gewoon niet over na dat de paarden water nodig hebben, zeker bij 40 graden...
Kinderen geven de paarden spontaan water: geweldig!
Aan het einde van de dag eten we buiten bij een kleurrijke zonsondergang. We koelen af met versgemaakte citroenlimonade en een biertje. Na een verfrissende douche later op de avond en een glaasje bij John op het balkon, kruipt iedereen tevreden in bed.
De volgende dag is de lucht wederom strak blauw en het belooft heet te worden. Luchtige kleding, veel drinken en beschermingsfactor 50 zullen ons door de dag heen helpen. De mensen die in de rij staan, zijn gisteren al ingeschreven en iedereen wacht flegmatiek op zijn beurt. We hebben het wel eens anders meegemaakt en de rustige sfeer is een verademing met dit warme weer. Raluca en Delia strikken weer 25 mensen voor de educatie en starten met ons verhaal over de basisverzorging van het paard. Zonder dat we het vragen halen eigenaren emmers water voor de paarden. De dieren zijn erg dorstig en slurpen de emmers in één teug leeg.
Tijdens ons tweede bezoek hebben we aan de eigenaren gevraagd of we hun stallen mochten zien. We kregen toen nul op rekest. In de loop van de middag vraagt Raluca opnieuw aan een zigeuner of we de huisvesting van de paarden mogen bekijken bij hem thuis en bij een paar anderen. Hij gaat akkoord en vraagt wat rond. Even later zijn we op weg naar de haarvaten van het dorp Cozieni. Hier wonen de zigeuners in bittere armoede. De huizen zijn gemaakt van golfplaten, klei en verrot hout; de stallen zijn kleine vieze kotten waar het paard amper in past. Het plafond is zo laag dat het paard niet altijd rechtop kan staan. Nu zien we met eigen ogen waarom zoveel paarden luchtwegproblemen hebben (foto 2). Het schoonmaken van de stallen staat niet hoog in het vaandel en de ammoniakdampen benemen mij de adem. We leggen overal het belang van een schone stal uit en vertellen waarom ventilatie zo belangrijk is. Een eigenaar begint direct met het slopen van het lage plafond.
Een van de stallen
We zien geleidelijk positieve veranderingen ontstaan en er lijkt vertrouwen te komen bij een deel van de zigeuners. Tijdens het opruimen zien we een paard los lopen op straat met een dronken eigenaar in zijn kielzog. Als we het paard niet beslaan, laat hij het dier op straat staan, weet hij nog uit te brengen. Hij zwalkt met zijn dronken kop richting het dranklokaal en wij ontfermen ons maar over het paard en plaatsen het in de wei. Het dier is broodmager en we horen van een andere dorpsbewoner dat het paard moet leven van een bodempje maïs per dag. We zien de eigenaar de volgende dag laat in de middag terug. Het paard is door ons beslagen nadat het is gebracht door een buurman. De man is weer beschonken en ziet er komisch uit met twee tanden in zijn mond en een grappig mutsje op zijn hoofd. Eigenlijk is de situatie van de man natuurlijk diep triest. Hij heeft niets meer om voor te leven maar staat iedere dag op om dronken te worden.
Dit paardje komt op de zwarte lijst: we moeten bij ons volgende bezoek verbetering zien in de conditie van dit paard, anders krijgt de eigenaar geen nieuwe ijzers. Uiteraard bieden we wel medische noodhulp.
Vandaag is er geen wind en om 9.00 uur plakt mijn shirt al vast aan mijn huid. We passen het werktempo aan. Ik interview ’s morgens alle eigenaren over hun leefsituatie en die van het paard. We zullen deze verhalen later gebruiken om een digitaal adoptieplan op te zetten. We plaatsen een heel regiment paarden op de listă negru (zwarte lijst). Paarden waarvan de conditie verslechterd is of niet verbeterd is (bij paarden die er slecht aan toe zijn) krijgen de volgende keer geen gratis hoefverzorging. Deze paarden krijgen wel noodhulp en gebitsverzorging. Alleen op deze manier hopen we gedragsverandering te kunnen bewerkstelligen.
De smeden en de dierenarts werken ondanks de hitte gestaag door. Ik rijd met Delia naar de Carrefour in Boekarest om inkopen te doen voor de barbecue. We halen nog wat materialen voor Oana bij de apotheek en gaan even kijken bij de Fierbinţi paarden in Corbeanca. Op twee oude paarden na zien de dieren er nu, met een aangepast voerprogramma, veel beter uit. Ik kijk met een knipoog demonstratief op mijn horloge. De dag vliegt alweer voorbij en ik wil terug naar Cozieni.
Bij aankomst ziet Virginia erg bleek en voelt zich niet lekker door de hitte. Met een natte handdoek in haar nek en op haar hoofd is ze na 45 minuten weer opgeknapt. Ondertussen ontfermen John en Rudy zich over een paard met “duizend” maden in de stralen van de hoeven. Ik ben nog net op tijd om een paar smerige foto’s te maken. Aan het begin van de avond melden zich nog meer mensen en paarden voor de smeden maar we kunnen ze helaas niet meer helpen. Ook Gheorghe kan voorlopig geen tijd vrijmaken in zijn agenda. We geven ze de juiste maat ijzers en nagels mee voor nu en schrijven ze in voor september. We barbecuen met het hele team in de tuin van ons pension. De materialen worden overgeladen in de auto van Ramona en we nemen na een gezellige avond afscheid. We hebben goed werk verricht en iedereen heeft het enorm naar zijn/haar zin gehad.
Onze geweldige hoefsmeden die vrijwillig meereizen
Op zondagmorgen rijden we langs de paleizen van de heer èn mevrouw Ceauşescu. Het paleis van Nicolae heeft meer dan 1000 vertrekken waarbij het gedeelte van het gebouw ondergronds, groter is dan bovengronds. Er waren ruim 20.000 arbeiders nodig om dit paleis te voltooien in 1989. Tegenwoordig zetelt het parlement in een gedeelte van het paleis. Via de triomfboog, Arcul de Triumf vervolgen we onze weg naar het vliegveld en reizen, na het inleveren van de auto, terug naar huis.
Van 21 t/m 25 september 2011 werkt ons veterinaire team in de gemeente Găneasa ten oosten van Boekarest.
Voor deze reis ontvingen wij gratis hoefijzers van Werkman en gratis wondverzorging van Phytotreat. De overige medicijnen en wormkuren werden betaald door Trace Communications. Halsters werden geschonken door Imperial Riding en particulieren. Hoefsmid John Haine betaalde op de derde avond het avondeten. Rudy Kreekel bekostigde de helft van het vliegticket. Namens het bestuur van RPiN wil ik iedereen hiervoor hartelijk bedanken!
Miryam
