ZOUT & ZUUR - APRIL 2012

Zout en citroen vormen een natuurlijke, vertrouwde combinatie in gerechten maar wanneer een citroen geruime tijd in het zout verblijft, ontstaat een smaakmaker die in gerechten een sensatie teweeg kan brengen. 

Bovenstaande metafoor is niet van toepassing op veel stichtingen in Roemenië. In plaats van de handen ineen slaan en de samenwerking te zoeken, om uiteraard zoveel mogelijk dieren te helpen, wordt er veel tijd besteed aan elkaar verwijten maken. De samenwerking tussen de dames van GIA liep al enige tijd niet meer lekker. Er is eind vorig jaar een verschil van inzicht over het leiden van de stichting ontstaan. De helft van de leden heeft zich afgescheiden en is een nieuwe NGO gestart onder de naam Red Panda. SRPiN kiest ervoor om te gaan samenwerken met deze nieuwe stichting omdat de leden ons de afgelopen 2½ jaar hebben geholpen tijdens de paardenprojecten.

 Op vrijdag 20 april rijd ik naar Dortmund om het vliegtuig te nemen naar Boekarest. Ik reis deze keer alleen en heb tijdens dit revisiebezoek een vol programma in mijn agenda. De vlucht verloopt voorspoedig en ik land op tijd op de internationale luchthaven Otopeni. Mijn huurauto is binnen 10 minuten geregeld en dat is ongekend snel voor de Roemeense bureaucratie. Ik pik Raluca aan de andere kant van het vliegveld op en even later karren we gezamenlijk het chaotische verkeer van Boekarest in. Raluca heeft deze keer een goedkoop hotelletje in het centrum geboekt voor mij. We eten pasta in een café en nemen de planning voor zaterdag door.

Op zaterdagmorgen begeven we ons naar de gemeente Gặneasa. Onze hoefsmid Gheorghe Drặgoi is vandaag aan het werk in het dorp Cozieni. Als we aankomen, heeft hij al twee paarden bekapt en beslagen. Hij houdt zelf zijn agenda bij en behandelt acht à tien paarden per dag. We halen koffie voor Gheorghe en de wachtende zigeuners. De prijzen in de dorpswinkeltjes zijn ongelooflijk laag. Waar koop je nog 12 kopjes koffie voor omgerekend €4,- inclusief melk, suiker, bekertjes en een rol biscuitjes?

 Na de koffie neemt bewoner Vasilicặ ons mee naar een aantal dorpsgenoten om de paarden te bekijken die Gheorghe in de laatste paar weken heeft behandeld. Alles ziet er keurig uit. Ik ben erg tevreden! Gheorghe is een harde werker. Hij begint ’s morgens om half acht en eindigt zonder morren om acht uur ‘s avonds. Hij krijgt door onze stichting betaald voor ieder paard dat hij bekapt en beslaat en hij ontvangt een vergoeding voor de benzine en het gas dat hij gebruikt. Hij is bijzonder blij met onze samenwerking en dat zijn wij ook!

 We rijden naar het dorp Afumaţi voor een afspraak met de burgemeester. Het dorp ligt in het verlengde van de stad Boekarest en heeft de laatste jaren geprofiteerd van de Europese investeringen. Zigeuners zijn meer en meer weggetrokken en de burgervader schat dat er nog slechts 30 à 40 paarden in zijn gemeente aanwezig zijn. Dit is te weinig voor een nieuw project. We kunnen de mensen aanbieden naar Gặneasa te gaan. De afstand is tenslotte niet ver. We toeren terug naar Cozieni en vragen Vasilicặ met ons mee te gaan naar Tặnganu. Ook deze gemeente bestaat, net als Gặneasa, uit 5 dorpen. Het dorp Tặnganu ziet er armoedig uit. We spreken met de notabelen en de bewoners en komen al snel tot de conclusie dat deze plek nog wel heel veel paarden herbergt. Niet alle zigeuners zijn trouwens arm. Op een van mijn reizen kwam ik dit protserige huis tegen. Hele zigeunerfamilies leven in deze kitscherige kastelen (zie foto).

 Indien de financiële situatie het toelaat, zullen we in Tặnganu een nieuw veterinair project starten in september 2012.

 We reizen door naar de universiteit aan de Mihail Kogalniceanu Boulevard. Zes paarden staan hier al 4 maanden op de betonnen vloer omdat er geen geld is voor een bodembedekker. De voertonnen zijn leeg en de paarden hebben lange hoeven. Wat een slecht voorbeeld voor de studenten! Omdat Gheorghe meedraait in ons project, is hij bereid de paarden de komende week gratis te bekappen. Red Panda zorgt voor stro en hooi met behulp van een buitenlandse stichting.       

 Aan het einde van de middag gaan we terug naar het hotel. We hebben een vruchtbare dag achter de rug. ’s Avonds eet ik met de Red Panda girls bij een Grieks restaurant in het centrum van de stad.

De volgende dag sta ik vroeg op en rijd naar het vliegveld om de auto in te leveren. Zonder al teveel Roeme(e)nswaardige problemen draai ik ’s middag het erf van onze boerderij weer op. Zout en zuur gingen in dit controlebezoek heel goed samen; mijn korte verblijf is uitermate constructief geweest!

Terwijl we de vinger aan de pols houden in Gặneasa, starten we een nieuw project in Oost-Roemenië. Van 8 t/m 13 mei 2012 nemen hoefsmeden Jacco van Doorn en Gerti Klasens deel aan ons hoefsmeden educatie project in de gemeente Gặgesti. Ook hoefsmid Gheorghe Drăgoi en dierenarts Oana Radu zullen aanwezig zijn tijdens deze projectweek.

Miryam                                                                                                                                                                                                                                              

ROEMEENSE LES - MAART 2012

Ik volg Roemeense les. Tijdens de les ben ik een klant in de winkel, toerist op een terras of breng ik een bezoek aan de dokter. Meer creativiteit laat de vocabulaire voorlopig niet toe. Wanneer ik een gesprek heb tijdens een van mijn bezoeken in Roemenië, kan ik deze zinnen nooit gebruiken en mis ik woorden om überhaupt iets zinvols te kunnen zeggen. Soms wil je antwoorden formuleren die zelfs voor een gevorderde spreker niet in mooie volzinnen te vatten zijn. Gelukkig spreken alle vrijwilligers van dierenwelzijnsorganisaties over het algemeen goed Engels. Het Roemeens is een Romaanse taal en een zustertaal van Frans, Spaans en Italiaans. Het leren is geen straf maar de tijd ontbreekt om dagelijks een rijtje woorden te stampen en op te slaan. Zo blijft de woordenschat beperkt tot een bezoek aan een restaurant, een brood kopen bij de bakker of een kamer boeken in het pension voor de volgende keer.

Aş dori să cumpăr pâine

Onze hoefsmid Gheorghe Drặgoi is vanaf 27 februari jl. aan het werk in de dorpen Cozieni en Ganeasa. Om de huisvesting en de foerage van het paard te bekijken, heeft Gheorghe voorgesteld om bij elk bezoek te werken bij iemand voor de deur. Wij zijn heel blij met dit initiatief omdat het ons een beter beeld zal geven over de leefsituatie van mens en paard. Helaas zijn er deze winter in de dorpen verschillende paarden dood gegaan. De zwakke en magere paarden hebben de ijzige koude en de extreme hoeveelheid sneeuw niet overleefd. Eigenaren die geen voorraad voer hadden opgeslagen op het erf, konden door de extreme sneeuwval het huis niet verlaten. Sommige paarden hebben weken lang geen eten gehad. De komende periode zal Gheorghe werken in de dorpen Sindriliţa en Piteasca.

Dierenbeschermingsorganisatie GIA, die ons altijd helpt tijdens de projecten met inschrijvingen, hand- en spandiensten en vertalen, is opgesplitst in twee stichtingen. Na een aantal maanden van felle strijd zijn de hondenliefhebbers en de ‘alle dierenliefhebbers’ uit elkaar gegaan. De hondenliefhebbers gaan verder onder de naam GIA. De alle dierenliefhebbers helpen ons bij de paardenprojecten en dat blijven ze gelukkig doen onder een andere naam; Red Panda. Naast het financieren van sterilisatieprojecten en de opvang van honden zullen ook paarden, ezels en katten geholpen worden door deze organisatie. Tijdens de werkdagen van Gheorghe is Red Panda ’s morgens aanwezig om naast de wachtlijst enkele foto’s te maken voor ons.
De voorbereiding voor ons nieuwe project in Gặgeşti, Oost Roemenië is in volle gang. Vrijwilliger Bay Hazewinkel maakt blokjes aan de achterkant èn aan de voorkant van de ijzers. Zo hebben de paarden meer grip bij het klimmen en het dalen in dit heuvelachtige gebied. Het lesmateriaal, geïllustreerd met veel plaatjes, wordt momenteel door mijn Roemeense lerares Karola Meszaros vertaald. Op 8 mei zullen hoefsmeden Jacco van Doorn en Gerti Klasens samen met ondergetekende vertrekken naar Oost-Roemenië voor deel 1 van ons hoefsmeden educatie project.

Terug naar de Roemeense les. Een van de redenen om Roemeens te leren is de communicatie met lokale hoefsmeden. Hun Engels rijkt van ‘no problem’ tot ‘yes’. Meestal is er wel een tolk bij de hand maar soms gaan mijn Roemeense collega’s allemaal tegelijk toiletteren, broodjes kopen of bellen. De zigeuners hebben dan plotseling een interessante topic. Paardeneigenaar Opota Bogdan vraagt mij of onze stichting voor iedere zigeuner met paard €500,- ontvangt van de Europese unie. Was dat maar waar; de Europese unie reserveert met zekerheid geld voor zigeunerprojecten. Maar zoals laatst bekend is geworden, heeft de Roemeense regering gewoon een paar programma's voor Roma op papier gezet om Europa een plezier te doen. Neen, iedere euro wordt bij elkaar geschraapt door Nederlandse en Roemeense donateurs en gulle gevers. Ik heb het antwoord niet paraat want het halen van medicijnen bij de apotheek en het afrekenen bij de bloemist tijdens mijn lessen, brengen mij niet verder. Ik zwijg tot mijn mobiele telefoon de stilte verbreekt. Gelukkig is redding nabij door de terugkeer van onze Roemeense dierenarts.

Roma leven in Roemenië vaak in bittere armoede

Lees ook het PDF-bestand “Treated like waste” van Amnesty International over de barre leefomstandigheden van Roma in Roemenië:

http://www.amnesty.org/en/library/info/EUR39/001/2010

Miryam

ROEMEENSE VODKA NAAR FRANKRIJK – FEBRUARI 2012

De voormalige dictator van Roemenië, Nicolae Ceauşescu, verbood de Roemenen, via de herhuisvestingspolitiek, een hond als huisdier te houden. Het gevolg; duizenden honden kwamen op straat te staan waar ze zich, in de loop der jaren behoorlijk vermenigvuldigden. Alleen al in Boekarest lopen ± 50 000 thuisloze honden rond. Omdat de straathonden door veel Roemenen als een plaag worden beschouwd, wacht hun een vreselijk lot in dodingsstations of op dodingsvelden. Ze worden opgehangen, vergiftigd of doodgegooid tegen een muur. De hongerdood in een ‘asiel’ behoort ook tot de mogelijkheden.

In februari 2008 dumpten zigeuners 8 paarden op een hondendodingsveld in Slatina, Zuid-Roemenië. De paarden waren sterk vermagerd en mishandeld. Ook paard Vodka lieten ze achter als oud vuil. Na jaren hard werken, was ze op een dag voor de kar gestruikeld. Ze had aan het gevolg van de val een scheve heup overgehouden. Ook was haar ‘verkeerde’ oog uitgestoken. Primitieve Roemeense eigenaren steken het linker oog van paarden uit. Zo heeft het paard geen oogkleppen nodig en beweegt veilig door het verkeer. Bij Vodka verwijderde men echter het rechter oog met grof geweld (zie foto). Deze onherstelbare fout maakte de merrie waardeloos als werkpaard. Ze werd zonder voer en water met zeven andere paarden op het veld achtergelaten (zie foto). Grazers sterven een langzame en pijnlijke dood (wetenschappelijk onderzoek naar grazers in 2006).

 Uitgestoken oog

 Dodingsveld Slatina

 Deze vreselijke toestand werd gelukkig opgemerkt door een Engelse hondenstichting die zich het lot van de paarden aan trok. Na een geldinzamelingsactie transporteerden ze de paarden naar Nederland waar ze door verschillende paardenliefhebbers zijn opgevangen. Vodka belandde in Noord-Holland en knapte zienderogen op van haar hachelijke avontuur. In 2010 meldde de nieuwe eigenaresse zich bij onze stichting. Ze had door het krijgen van ander werk onvoldoende tijd om nog voor het paard te zorgen. Door het transport van de 8 paarden ontstond media aandacht waardoor wij, na een grondig onderzoek, in september 2009 onze stichting zijn gestart. Met het adopteren van Vodka was voor mij de cirkel rond. Hieronder leest u hoe Vodka in Klarenbeek terecht kwam.

Goedgemutst rijd ik met stalhulp en paardenfreak Renate naar Noord-Holland. Het laden van de merrie gaat erg moeizaam en gepaard met veel achteruit trappen. Uiteindelijk loopt Vodka de trailer in. De terugreis naar Klarenbeek verloopt zonder problemen, al krijgen we onderweg wel een enorme puist onweer op ons dak. In Klarenbeek stapt de merrie zenuwachtig en gespannen uit de trailer in afwachting van wat ik ga doen. Ik heb nog nooit een getraumatiseerd paard gehad en laat me verrassen door haar gedrag. Ze kijkt me met één oog aan; het andere oog is half uitgestoken en onder in de oogkas gezakt. Ik besluit haar voor vandaag met rust te laten en breng haar naar de paddock. Mijn andere paarden staan nieuwsgierig te kijken maar na vijf minuten is het gras toch belangrijker; de kudde graast rustig verder.

De volgende dag mag Vodka naar de wei. Wanneer ik haar een halster om doe, legt ze de oren plat in haar nek. Ik probeer haar te knuffelen en aan te raken maar ze draait zich om. Ik loop de stal uit en voel me afgewezen. Ik moet mezelf vermannen en het opnieuw proberen. Met veel geduld krijg ik het halster om haar hoofd en kan ik haar naar het gras brengen. Ze moet erg wennen en haar nieuwe paardenvriendinnen vallen in eerste instantie niet in de smaak. Na 5 dagen strijd, wordt er door de dames een vredespijp gerookt.

Vodka is ondanks alles een eerlijk en oprecht paard. Ook met één oog interpreteert ze haar omgeving voortdurend. Ze is kwetsbaar maar niets ontgaat haar. Ze is alert en tegelijk ontspannen. Vodka dwingt geduld af en laat zich niet opjagen. Haar achterdocht maakt langzaam plaats voor hersteld vertrouwen. Hiervan kunnen wij als mens heel veel leren. Het gaat nu erg goed met Roemeense Vodka. Ze is de leider van de merriekudde en in die rol functioneert ze uitstekend. Ik vind het daarom erg verdrietig dat ik haar nu moet verhuizen.

Sinds vorig jaar heb ik ernstige artrose in mijn vingers en ik zal het zware werk met mijn paarden op een laag pitje moeten gaan zetten. Om die reden heb ik besloten om de ‘zieke’ paarden eind maart te verhuizen naar Frankrijk. Vodka zal samen met paard Lasko gaan wonen op een boerderij met 70 hectares weidegrond. Zij leven daar met andere paarden in een kudde. In relatieve vrijheid kunnen ze grazen, drinken uit beekjes en beschutting zoeken onder een boom of in een enorme schuilstal.

Ik vind het nauwelijks te verdragen dat Vodka en Lasko bij mij weggaan maar ik heb eigenlijk geen keus. Ik kan het me niet permitteren dat ik over tien jaar mijn handen niet meer zal kunnen bewegen. Eind maart breng ik ze zelf naar Frankrijk. Ik kies voor midden Frankrijk omdat het er niet voortdurend regent en de temperatuur in de zomer oploopt tot gemiddeld 28 ºC. Het milde klimaat maakt het leven 'in de natuur' tot een paradijs. De overige vier paarden blijven voorlopig in Klarenbeek maar ik zal per jaar moeten bekijken of de hoeveelheid werk haalbaar blijft. Al met al een treurige situatie, die voor een paardenliefhebber zoals ik een hard gelach is. Wat is mooier dan je eigen paarden naast je huis te zien lopen en altijd om je heen te hebben? Persoonlijk kan ik me geen fijner leven voorstellen. Op dit moment ben ik overspoeld door intense gevoelens en maken belemmerende patronen het leven anders dan ik ervan verwacht had. In de zoektocht die komen gaat, zal berusting het enige antwoord zijn. Uiteindelijk zal ik moeten accepteren, net als Vodka, om het leven te nemen zoals het zich aandient.

Vodka in Roemenië 

Vodka in Nederland 

I LOVE ROMANIA – JANUARI 2012

De campagne ‘I love Romania’ is in november jl. overal op de wereld gelanceerd waar veel Roemenen wonen. Posters verschaffen informatie over Roemeense wetenschappers en sporters die de wereld hebben veranderd. Wist u dat het internationale vliegveld Henri Coanda genoemd is naar de uitvinder van de straalmotor? Kent u Ilie Nastase nog, de voormalige wereldkampioen tennis? En rinkelt er een bel bij de naam Nicolae Paulescu, de ontdekker van insuline? Het doel van de campagne is het imago van Roemenië in het buitenland op te krikken. Dat dit imago moet worden opgepoetst, staat vast. Overal waar ik kom, krijg ik hetzelfde te horen: ‘Roemenië, wat moet je daar nu zoeken’? Verder weet iedereen mij te vertellen dat skimmers vooral uit Roemenië komen. Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee hoeveel skimmers in het Westen het leven van onschuldige geldpinners verzuren. Skimming is in Nederland overigens sterk gedaald sinds het invoeren van de pinpas met chip.

Het komt wellicht als een verrassing maar de criminaliteit in Roemenië is een stuk lager dan in Nederland en België. Volgens een rapport van de Britse organisatie Civitas, kent Roemenië de op één na laagste criminaliteit in Europa. In 2010 werden in Roemenië ‘slechts’ 1078 misdrijven geregistreerd per 100.000 inwoners. In België zijn dit er 9600 en in Nederland 7454. Koploper in Europa is overigens Zweden met 13490 misdrijven per 100.000 inwoners. Het aantal moorden in Roemenië ligt op het laagste niveau in Europa; 32 per 100.000 inwoners. Nederland scoort met gemiddeld 165 moorden nog laag vergeleken met Engeland en Wales; 2.034 moorden per jaar.

Corruptie is echter een fors probleem in Roemenië. Of je wilt of niet, je wordt er vroeg of laat mee geconfronteerd. Een vrachtwagenchauffeur met paarden aan boord die aan de grens de keuze krijgt tussen vijftig euro betalen of 12 uur wachten, neemt snel het hazenpad en schuift die duiten. Een burger die 200 lei mag dokken of zijn rijbewijs drie maanden moet inleveren, kiest direct eieren voor zijn geld. Veel doctoren eisen een extraatje van hun patiënten; zonder gift stellen ze de operatie uit. Ook verpleegsters verschonen je bed pas als je ze wat toestopt. Wat doe je als je in deze maatschappij bent opgegroeid? Er is helaas maar één antwoord en dat is meedoen! De Roemeense regering beloofde aan Brussel om corruptie flink aan te pakken en stelde zelfs een minister aan om corruptie te bestrijden. Een anti-corruptiewet door het parlement loodsen terwijl een gedeelte van de politici zelf corrupt is, lijkt echter vechten tegen de bierkaai.

Tot nu toe ben ik de dans redelijk ontsprongen. De afgelopen twee en een half jaar heb ik Roemenië achttien keer bezocht. Ik werd twee keer opgelicht door een taxichauffeur en ‘slechts’ één autoverhuurbedrijf draaide mij een poot uit. Ik noem dat beperkte schade waar ik goed mee kan leven maar ik keur het natuurlijk niet goed.

Roemenië, een land vol tegenstellingen. Tijdens iedere reis worden wij geconfronteerd met veel armoede en paardenleed. Ondanks de schaarsheid zijn de mensen gastvrij en zijn de paarden nauwelijks mensenschuw. De natuur is overweldigend en in oude steden zoals Sighişoara en Mediaş lijkt de tijd 50 jaar te hebben stilgestaan. Het eten is heerlijk, de wijn voortreffelijk en de temperatuur is in het voor- en najaar goddelijk. Schaapherders trekken met kuddes door de heuvels. Koeien grazen een aantal uren langs de weg terwijl de eigenaar zijn ogen even sluit. Vrouwen die een troep ganzen hoeden, doen denken aan ‘De vos en de ganzen’ van de gebroeders Grimm. Kleine paarden, die goederen vervoeren, vormen een idyllisch straatbeeld totdat je ze beter bekijkt. Ze zijn schraal of mager, lopen kreupel en leven, zoals wij nu weten, onder erbarmelijke omstandigheden. Het is mijn grootste wens dat wij als stichting de komende decennia het verschil mogen maken voor deze arme dieren en hun eigenaren. Misschien zijn het de tegenstellingen die mij aanspreken in dit land. That’s why I love Romania.

Miryam

ZORRO - DECEMBER 2011

In mijn vorige blog heb ik u verteld over paardje Zorro. Het beestje is aan het einde van zijn Latijn. Hij heeft vanaf zijn tweede levensjaar voor de kar moeten lopen en iedere dag te weinig eten gekregen. Hij is kreupel aan vier benen en zijn hoeven zien er verwaarloosd en verschrikkelijk uit. Zorro staat symbool voor veel paarden die na een leven hard werken moeten wachten op de dood. Ze worden op stal gezet en aan hun lot overgelaten. Als ze geluk hebben, krijgen ze een keer per dag een beetje restafval van de mais en een emmer water.

Read more: ZORRO - DECEMBER 2011